Περί παγκοσμιοποίησης

Μπορούμε άραγε να δαμάσουμε την παγκοσμιοποίηση? Αυτή η επανάσταση είναι άραγε αποτέλεσμα των ανθρώπων ή μήπως είναι ένα δυναμικό αποτέλεσμα σαν πχ μια κοινωνική μαύρη τρύπα που από την στιγμή που άρχισε να δημιουργείτε από τις δυο μεγάλες επαναστάσεις του 19ου αιώνα και να αναλύεται δεν μπορούμε πια να την ανατρέψουμε? Θα έλεγα πως η απάντηση στο ερώτημα είναι πολύ δύσκολη. Πως θα μπορέσουμε να πούμε στον καπιταλιστή που ζει μέσα στο παγκόσμιο σύστημα πως θα του επιβάλλουμε περιορισμούς ελευθερίας μέσα στο νέο σύστημα και εκείνος δεν θα αντιδράσει. Επίσης για ποιο λόγο να την περιορίσουμε.


Τους τελευταίους 2 αιώνες ο κόσμος ζει τον πιο μεγάλο οικονομικό κοινωνικό πολιτικό και ιδεολογικό μετασχηματισμό και οι ίδιοι οι άνθρωποι είναι πια σκλάβοι του συστήματος. Για αυτό τον λόγο ενδέχεται να προκύψουν συγκρούσεις ισχυρές ανάμεσα στο κράτος και στους πολίτες. Όχι δεν θα αντιδράσουν οι πολίτες ενάντια στις πολιτικές του παγκοσμιοποιημένου κράτους δηλαδή τα κινήματα αντί-παγκοσμιοποίησης αλλά πιο πιθανό να συμβεί το αντίθετο. Θα αντιδράσουν οι παγκοσμιοποιημένοι καπιταλιστές απέναντι στα ίδια τα κράτη σε οποιαδήποτε προσπάθεια περιορισμού της επιχειρηματικής, επενδυτικής τους δεινότητας. Προκύπτει δηλαδή σαν συμπέρασμα πως τελικά ο Μαρξ είχε άδικο στο ποιος θα επαναστατήσει ενάντια στον καπιταλισμό.


Δεν θα αντιδράσουν οι αστοί απέναντι στο παγκοσμιοποιημένο κράτος. Θα αντιδράσουν οι καπιταλιστές επιχειρηματίες στις προσπάθειες του κράτους να περιορίσουν την ελευθερία τους. Μπορεί βέβαια κάποιος να ρωτήσει Γιατί θα προσπαθήσει το κράτος να περιορίσει τους καπιταλιστές αφού τα ίδια τα κράτη εξυπηρετούν τα συμφέροντα τους? Θα έχει δίκιο να διερωτηθεί. Όμως καθώς οι καπιταλιστές επιχειρηματίες αυξάνουν την δύναμη τους η μερίδα κέρδους που παίρνουν οι πολιτικοί από αυτούς συνέχεια μειώνεται σαν αποτέλεσμα της μείωσης της εξουσίας που θα έχουν. Αν φτάσουν σε ένα σημείο όπου η εξουσία των πολιτικών που πρεσβεύουν τα κράτη αδυνατούν να εξουσιάζουν σε μεγάλο βαθμό το σύστημα τότε θα αντιδράσουν περιορίζοντας την δράση των καπιταλίστων.


Το παραπάνω συμπέρασμα μου φαίνεται ξεκάθαρο. Το πρόβλημα βρίσκεται στο κράτος. Οι παγκοσμιοποιημένοι πολιτικοί διευθυντές των κρατών είναι οι αδύναμοι κρίκοι μπροστά στα οικονομικά συμφέροντα. Η πολιτεία, το κράτος εξαιτίας των εκατομμυρίων προδοσιών που πρόκειται να γίνουν για τα εκατομμύρια αργύρια θα χάσει τον ρόλο του αργά ή γρήγορα μέσω της μείωσης της αξιοπιστίας τους και των αποτελεσμάτων που θα φέρνουν είτε από αυτούς που ξέρουν και γνωρίζουν το γιατί είτε από αυτούς που απλά θα παρατηρούν τις ζωές τους παρόλη την οικονομική ευημερία να χειροτερεύουν ποιοτικά. Ειδικά οι τελευταίοι θα εναντιώνονται σε οποιαδήποτε κυβέρνηση είναι στην εξουσία γιατί δεν θα γνωρίσουν ότι οποιαδήποτε κυβέρνηση και να υπάρχει τα αποτελέσματα θα είναι τα ίδια.


Δεν υπάρχει πια ιδεολογία. Υπάρχει μια θρησκεία της ελευθερίας των πάντων που έχει τα πιο στέρεα και γερά θεμέλια που έχουν υπάρξει ποτέ. Ποιος μπορεί να αντισταθεί στην ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης που είναι αποτέλεσμα της οικονομικής και πολιτικής ελευθερίας που δημιουργήθηκε από τον Σμίθ τον Ρικάρντο τον Μαρξ τον Χόμπς τον Βέμπερ και άλλους πολιτικούς και οικονομικούς φιλόσοφους του διαφωτισμού που όλα αυτά τα χρόνια πρέσβευσαν και ενδυνάμωσαν με τις ιδέες τους την πιο μεγάλη επανάσταση του κόσμου?


Δεν είναι όμως μόνο αυτό αφού κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα συνέβηκε κάτι πολύ μεγαλύτερο. Μια ακόμα πιο μεγάλη επανάσταση. Η επανάσταση της Ευρώπης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση σαν περιφερειακός οργανισμός της δύσης, η οποία όπως έχει αναφέρει άπειρες φορές ο Βέμπερ προσπαθώντας να ερμηνεύσει το γιατί ο καπιταλισμός αναπτύχθηκε στην δύση, έχει αναπτύξει και κατέχει όλα τα στοιχεία εκείνα του δυτικού πολιτισμού της ορθολογικότητας και της οικονομικής ελευθερίας..